Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Τα Μοναδικά Καλοκαίρια των Παιδικών μας Χρόνων


Είναι φορές που μυρίζω ακόμα την κανέλα από τις μεγάλες κόκκινες καραμέλες που μας φίλευε η γιαγιά μου, κάθε φορά που πηγαίναμε να την επισκεφτούμε στο βουνό, στο σπίτι με τα κόκκινα παραθυρόφυλλα.
Άλλοτε πάλι, ακούω τον ήχο από τις παντόφλες της στην αυλή του καλοκαιρινού -για εμάς- σπιτιού της, στο παραθαλάσσιο χωριό, καθώς αεικίνητη περιφερόταν πάνω κάτω.
Θυμάμαι που κάθε απόγευμα καταβρέχαμε κάτω από την πυκνή κληματαριά και μου έδινε κι εμένα μια σκούπα χόρτου με κοντάρι, για να παραμερίσουμε τα ξερά φύλλα.
Δεν έχω ξεκαθαρίσει εάν το έκανε για να γίνω «νοικοκυρά» ή απλά για να έχουμε μια από κοινού δραστηριότητα, αυτό που είναι σίγουρο όμως είναι ότι λατρεύω τα απογεύματα…
Αφού δρόσιζε και καθάριζε η αυλή μας, η γιαγιά χανόταν κάπου στο ημιφωτισμένο δροσερό καμαράκι με τα τεράστια πιθάρια με το λάδι και φώναζε εμένα και το αδελφό μου με τόνο επιτακτικό: «παιδιά, ελάτε στο ιερό!».
Μέχρι τότε, ως «ιερό» ήξερα τον εσωτερικό χώρο μιας εκκλησίας όπου απαγορευόταν η πρόσβαση των γυναικών.
Κι όμως, μαζί με τον αδελφό μου ανακαλύψαμε ότι το ιερό της γιαγιάς ήταν το δωμάτιο με τα πιθάρια, όπου επιτρεπόταν η είσοδος μονάχα σε εμάς τα εγγόνια της, εκεί που αντί για θεία κοινωνία μάς φίλευεπαγωτό βανίλια με φρούτα, που είχε αγοράσει από το γειτονικό παντοπωλείο.
Μόλις μας έδινε τα μπολ μας, χανόταν έξω στην αυλή για να καταπιαστεί με κάτι άλλο κι εμείς αναρωτιόμασταν τι θα κάναμε αυτή το φορά με τα φρουτάκια.
Το παγωτό το τρώγαμε πάντοτε καθισμένοι στο μεγάλο σιδερένιο νυφικό της κρεβάτι, που βρισκόταν στο δωμάτιο.
Εκεί ξεχωρίζαμε και τα ανεπιθύμητα κομμάτια φρούτου, τα οποία κατέληγαν κάτω από κάποιο πιθάρι όπου βρισκόταν αποθηκευμένη η σοδειά από το λάδι της χρονιάς ή σε κάποιο διπλωμένο ύφασμα, ευγενική χορηγία μας στη χειμερινή αποθεματική τροφή των γιγάντιων μυρμηγκιών που ξεφύτρωναν από το πουθενά.
Κάποιες φορές κοντά στο δεκαπενταύγουστο, όταν φώναζε και τον παππού μας στο «ιερό» της, εκείνος αρνιόταν το φίλεμα διότι νήστευε, αλλά η γιαγιά τον καθησύχαζε ότι ήταν νηστίσιμο το παγωτό κι έτσι αποκτούσαμε συνεργό στη μικρή μας συνωμοσία.
Τα μεσημέρια μας, είχαν πάντα μία νότα περιπλάνησης.
Όταν όλοι κοιμόντουσαν, κοιτιόμασταν συνωμοτικά με τον αδελφό μου και στο λεπτό αποφασίζαμε να«πάμε να χαθούμε».
Όταν είσαι μικρός, τα πάντα σού φαίνονται πολύ μεγαλύτερα από όσο πραγματικά είναι.
Έτσι κι εμείς ξεκινούσαμε μες στο λιοπύρι του κατακαλόκαιρου τη μεσημεριανή μας περιπλάνηση μέσα στα πέτρινα στενά σοκάκια που έκαιγαν, καθώς αντανακλούσαν πάνω τους ο ασβέστης των φρεσκοβαμμένων τοίχων, με την ελπίδα να χαθούμε.
Ελπίζαμε, καθώς περιπλανιόμασταν σε ανηφοριές και κατηφοριές, ότι 8α καταλήξουμε σε κάποιο διαφορετικό σημείο, όπου δεν είχαμε ξαναβρεθεί.
Η μόνη επαφή που είχαμε με το χρόνο, ήταν όταν μετρούσαμε τους χτύπους από τις καμπάνες κάθε μία και κάθε μισή ώρα.
Όταν δε, συναντούσαμε κάποια γιαγιά που μόλις είχε ξυπνήσει από το μεσημεριανό ύπνο και καθόταν στο πεζούλι του σπιτιού της για το απογευματινό της πλέξιμο και όλο περιέργεια μας υπέβαλε με τη χαρακτηριστική ντοπιολαλιά την cult ερώτηση: «ποιανού είσαι εσύ βρε;», εμείς είχαμε προετοιμάσει την απάντηση που είχαμε εφεύρει και περήφανοι αποκρινόμασταν: «του μπαμπά μου και της μαμάς μου» και κοκορευόμασταν για την ατάκα αυτή, καθώς την προσπερνούσαμε κρυφογελώντας.
Τα καλοκαίρια ήταν ανέκαθεν η εποχή που επιστρέφουν στα πάτρια εδάφη οι ανά τη γη διάσπαρτοι Έλληνες μετανάστες.
Έτσι και στο δικό μας χωριό έρχονταν η θεία από την Αμερική, φέρνοντας τα απαραίτητα αμερικάνικα δώρα σε όλη την οικογένεια, με τους παραφουσκωμένους από τα hamburgers και την καθιστική ζωή, δύο της γιούς.
Παρά το γεγονός ότι ήταν καυστική και καθόλου διακριτική στα σχόλιά της, εν τούτοις, ήταν από τις αγαπημένες μου θείες.
Ήταν τόσο αυθεντική, υπεροπτική και ατάραχη, που μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι βρισκόταν απλά σε κατάστασης μόνιμης και εκ των έσω, γαλήνης.
Εκείνη με έμαθε τα καλοκαίρια στο χωριό να πίνω παγωμένο τσάι, να φοράω έντονο κραγιόν και με έκανε να λατρέψω τα δίφυλλα ψυγεία-ντουλάπες με το αθόρυβο μοτέρ, τη «βρύση» στην πόρτα για νερό, χυμό και παγάκια, όταν η υπόλοιπη Ελλάδα είχε ακόμα μονόπορτα θορυβώδη ψυγεία.
Ήταν η ίδια που με ταξίδεψε με το νου στα τεράστια Νεοϋρκέζικα Μalls, όταν τότε η Ελλάδα διέθετε ένα Μινιόν, άντε και κάποια καταστήματα με την επωνυμία Αφοί Λαμπρόπουλοι.
Εκείνα τα μοναδικά καλοκαίρια είχαν ατελείωτες ώρες έκθεσης στον ήλιο, πρωινό και απογευματινό μπάνιο στη θάλασσα και φυσικά ξεγνοιασιά κι ανεμελιά, ποδηλατάδες και άσκοπους ποδαρόδρομους, walkman με κασέτες που περιείχαν τις επιτυχίες της εποχής, ατέλειωτες ώρες παντομίμας στο δασάκι με την παρέα, ενώ τα πρώτα καρδιοχτύπια μαζί με τα αθώα ραντεβού σηματοδοτούσαν την έξοδό μας από εκείνη την αγνή υπέροχη εποχή, που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι πάντα στην καρδιά όλων όσων τα ζήσαμε ως τις πρώτες καλύτερες αναμνήσεις των παιδικών χρόνων…

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Η Φινλανδία που αγαπάει τα παιδιά της


Λίγο πριν γεννηθεί κάθε παιδί στη Φινλανδία, το κράτος εδώ και 75 χρόνια, προσφέρει στη μέλλουσα μητέρα την επιλογή των 140 ευρώ ή ενός κουτιού που περιλαμβάνει όλο τον απαραίτητο βρεφικό εξοπλισμό, που φυσικά το κόστος του είναι πολύ μεγαλύτερο.

Αναλυτικά το κουτί που λειτουργεί και ως κρεβατάκι μωρού περιλαμβάνει:
- Στρώμα, κάλυμμα στρώματος, κατωσέντονο, παπλωματοθήκη, κουβέρτα, υπνόσακο/πάπλωμα
- Στολή για τα χιόνια, καπέλο, γάντια με μόνωση και μποτάκια 
- Λεπτό μπουφάν με κουκούλα και πλεκτό φορμάκι
- Κάλτσες, γάντια και πλεκτό καπέλο 
- Φορμάκια, μωρουδιακά ρούχα, κολάν 
- Πετσέτα μπάνιου με κουκούλα, ψαλιδάκι νυχιών, βούρτσα μαλλιών, οδοντόβουρτσα, θερμόμετρο μπάνιου, κρέμα για τις πάνες, πανάκι για πλύσιμο
- Σετ από υφασμάτινες πάνες και τετράγωνα κομμάτια μουσελίνας
- Βιβλίο με εικόνες και παιχνίδι για τα δόντια
- Μαξιλαράκια σουτιέν και προφυλακτικά (για τους γονείς)


Παλαιότερα περιελάμβανε και μπιμπερό, αλλά όχι πια, προωθώντας έτσι τον μητρικό θηλασμό.
Τα δε χρώματα και τα σχέδια αλλάζουν κάθε χρόνο, αλλά κατά βάση είναι ουδέτερα για να μπορούν να φορεθούν και από τα δύο φύλα.



Η Φινλανδία, κατά τη δεκαετία του 1930 που ξεκίνησε η διανομή του κουτιού μητρότητας, ήταν μία φτωχή χώρα και η βρεφική θνησιμότητα ήταν υψηλή (65 στα 1000 μωρά πέθαιναν) και αποτέλεσε ιδέα της κυβέρνησης, προκειμένου να ενισχύσει τους οικονομικά ανίσχυρους πολίτες, ώστε τα παιδιά τους να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες για το ξεκίνημα τους στη ζωή και να ενθαρρύνει τους γονείς να φροντίζουν σωστά τα παιδιά τους. Οι ραγδαία βελτιωμένες στατιστικές στις επόμενες δεκαετίες, δείχνουν ότι τα κατάφερε.


Με την πάροδο των χρόνων το Φινλανδικό κουτί μητρότητας καθιερώθηκε ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιεροτελεστίας προς τη μητρότητα ενώνοντας γενιές γυναικών.
Προετοιμάζει δε τα βρέφη για το επόμενο μεγάλο βήμα τους στη ζωή, το σχολείο.
Στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία της Φινλανδίας θα βρει κανείς παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών, αφού όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο, μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του.

Στη μικρή κοινότητα του σχολείου συμφοιτούν και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία.
Τα βρέφη μαθαίνουν από νωρίς να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους και από νωρίς καλλιεργείται το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και αυτά με ειδικές ανάγκες.

Στη Φινλανδία οι διακοπές είναι δίμηνες και τα δημόσια σχολεία έχουν σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, εστιατόρια με δωρεάν φαγητό για όλους τους μαθητές.
Σημαντικότερο όλων, τα παιδιά εκεί μαθαίνουν δημιουργώντας γνώση με τους δασκάλους-φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα.
Οι εκπαιδευτικοί εκεί είναι ελεύθεροι να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης και να δουλέψουν χωρίς συγκεκριμένα βιβλία και δεν είναι τυχαίο που που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ.

Τα παιδιά στη Φινλανδία στις πρώτες έξι τάξεις κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν ή να τιμωρηθούν, αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία.
Μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους.
Ένα παιδί της Δευτέρας δημοτικού μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της Τρίτης ή ακόμη και της Πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο.



Οι μαθητές στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας).

Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να αποστηθίσουν πράγματα που μετά από μερικές εβδομάδες δεν θα θυμούνται.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς.
Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και τα βιβλία, για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους.

Όταν το απόγευμα μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο.
Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους.
Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται και η λέξη φροντιστήριο, απλά τους είναι άγνωστη.
Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.


Η μαθητική διαρροή στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η παιδεία είναι δημόσια για όλους.
Εκεί, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς, πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο.
Οι Φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους έμπρακτα κι επενδύουν σημαντικά στο μέλλον: στα παιδιά τους.





Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Η ζωή του Μ.




Ο Μ. είναι μία φιλήσυχη παρουσία.
Δεν ενοχλεί με την ύπαρξή του, περνά σχεδόν απαρατήρητος και ο ίδιος δεν έχει πολλές απαιτήσεις.
Έχει μάθει να βρίσκεται πολλές ώρες μόνος του, και το καθημερινό του πρόγραμμα περιλαμβάνει αρκετές ώρες ύπνου, κολύμβηση, σίτιση και από καιρό σε καιρό, σωματική άσκηση.
Aν και ειρηνιστής, του αρέσει πολύ να εξασκεί τα άκρα του και να εκτελεί κινήσεις πολεμικών τεχνών.

Αφήνεται να απολαμβάνει ιδιαίτερα, λεπτομέρειες ξεχασμένες από τον σημερινό τρόπο ζωής των ανθρώπων, όπως τη φωνή της αγαπημένης του, το δυνατό φως της ημέρας, τις συζητήσεις των ανθρώπων, τους ήχους της φύσης, καθώς και τις εκτελέσεις διαχρονικών κομματιών κλασικής μουσικής.
Έτσι, οι μέρες του περνούν ήρεμα και νωχελικά, και ο ίδιος δείχνει να είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένος με αυτόν τον τρόπο ζωής.
Οι σκέψεις που κάνει είναι θετικές και ευχάριστες, γιατί κάτι μέσα του, τού λέει ότι με τη δύναμη της σκέψης και μόνο, μπορεί να καταφέρει να κάνει τον μικρόκοσμό του καλύτερο.

Υπάρχουν όμως φορές που τον απασχολεί το «μετά» και τότε ένας αρχέγονος φόβος τον κυριεύει.
Τότε πανικοβάλλεται και νιώθει τους παλμούς του να αυξάνονται.
Δικαιολογημένα βέβαια, διότι ποτέ κανείς δεν επιβεβαίωσε τι υπάρχει πέρα από το «τούνελ», πού ακριβώς οδηγεί το «φως».
Κανείς ποτέ δεν επέστρεψε για να απαντήσει, κι έτσι το μόνο απτό και σίγουρο, είναι το αδιέξοδο σκοτάδι τριγύρω του.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η παρούσα κατάσταση είναι κομμάτι της μητέρας φύσης κι έχει σκοπό να μας δυναμώσει, να μας ωριμάσει και να μας προετοιμάσει για αυτή την ζωή μετά, κάποιοι άλλοι πάλι αρνούνται οτιδήποτε «μετα»-σχετικό, αρνούνται την ύπαρξη της μητέρας δημιουργού, πιστεύουν ότι η ζωή απλά σε κάποια στιγμή τελειώνει και αρκούνται να απολαμβάνουν μοναχά την κατάσταση που βιώνουν εδώ και τώρα.

Ο Μ. -όπως και πολλοί άλλοι- δεν ξέρει τι από αυτά να πιστέψει.
Εδώ που τα λέμε, είναι κάπως εξωπραγματικό να πιστεύει κανείς ότι υπάρχει κάποια «μητέρα» που σε παρακολουθεί, σε φροντίζει, σε ταϊζει σε προσέχει, μέσω αυτής υπάρχεις, αλλά δεν την έχεις καν δει.
Φαντάζει αδιανόητο να πιστεύεις σε κάτι υποθετικό και ανεξερεύνητο, που όμως έχει τόση μεγάλη δύναμη επάνω σου.
Άραγε, εάν όντως υφίσταται, τιμωρείσαι κάπου, κάποτε, για έλλειψη πίστης και ασέβεια;

Μακάρι να υπήρχε κάποιος τρόπος να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, να μην παραμένουν αναπάντητα, να αιωρούνται και να μας βασανίζουν...

Ξαφνικά κάποιες δονήσεις αναστατώνουν την ηρεμία του.
Εάν και νιώθει δυνατός, ξεκούραστος και γεμάτος ενέργεια, δεν μπορεί παρά να ανησυχήσει για τις πρωτόγνωρες αυτές συνθήκες που αναστατώνουν τη νηνεμία του περιβάλλοντός του.
Οι δονήσεις αυτές γίνονται όλο και πιο συχνές και ο ίδιος νιώθει να τον τραβούν, να τον σπρώχνουν και να τον πιέζουν από παντού. Μα τι συμβαίνει; Τι του συμβαίνει; Είναι σεισμός: Μήπως ονειρεύεται; Μα είναι ξύπνιος!

Νιώθει πως πρέπει να ξεφύγει από αυτή την άγνωστη δύναμη της βαρύτητας που του στερεί την ορατότητα και τον τραβά προς τα κάτω.
Νιώθει σα να έχει σφηνώσει κάπου και δεν μπορεί να βρει τρόπο να απελευθερωθεί.
Κάτι του φράζει την έξοδο και οι παλμοί του έχουν ήδη ανέβει.
Πρέπει να ηρεμήσει και να σκεφτεί τι θα κάνει. Τι κάνουν οι άλλοι σε αυτές τις περιπτώσεις;
Γιατί δεν είχε προετοιμάσει τον εαυτό του για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης;
Ας χαλαρώσει λίγο να σκεφτεί. Πρέπει να είναι ψύχραιμος για να σκεφτεί τα επόμενα βήματα του.

Σκύβει το κεφάλι του όσο μπορεί περισσότερο πάνω στο στήθος του και αρχίζει να σπρώχνει με αυτό, προκειμένου να προσπεράσει το εμπόδιο που του φράζει το δρόμο.
Τα καταφέρνει, το προσπερνά, και μπροστά του αντικρίζει αυτό για το οποίο είχε τόσα ακούσει: το μακρύ και σκοτεινό «τούνελ» και κάπου πέεερα μακριά, εκεί στο βάθος, βλέπει και το «φως».

Τότε ξαφνικά νιώθει πολύ σίγουρος, και γεμάτος με αυτοπεποίθηση και περιέργεια, αποφασίζει να συνεχίσει τη διαδρομή του για να δει πού θα τον οδηγήσει.
Αυθόρμητα συνεχίζει στριφογυρνώντας τους ώμους του για να χωρέσουν να περάσουν το άνοιγμα μπροστά του και το ζεστό σκοτάδι γύρω του διαδέχεται απεραντοσύνη, κρύο και πολύ δυνατό φως, που τον αναγκάζει να κλείσει τα μάτια του.

Ένα δυνατό κι έντονο κλάμα ακούγεται, κι εκείνος νιώθει ανακουφισμένος στην αγκαλιά με την οικεία μυρωδιά που τον τοποθέτησαν και τότε μόνο ξανανοίγει τα μάτια του για να αντικρίσει την αγαπημένη του που του ψιθυρίζει λόγια αγάπης. 
Κι ενώ ο Μ. είναι πλέον ήρεμος, ακούγεται η φωνή του γιατρού να λέει «συγχαρητήρια, να σας ζήσει ο γιος!».




πηγή: http://www.eyedoll.gr/ngine/article/3277/η-ζωή-του-μ

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Τα Πρώτα Γενέθλια της Ρεβέκκας ! ! ! ! ! ! ! Rebecca's First Birthday ! ! !


Μετά το baby shower  και τη βάφτιση της Ρεβέκκας μας 
δεν θα μπορούσα να παραλείψω να σας παρουσιάσω τα πρώτα της γενέθλια τα οποία κυριολεκτικά έστησα μέσα σε μία μέρα!!

Μιας και τα πρώτα (αλλά και τα δεύτερα) γενέθλια 
των παιδιών είθισται να έχουν θέμα που αποφασίζει η μαμά, 
το δικό μας ήταν το πολυαγαπημένο μου ασπρόμαυρο μοτίβο της αγελάδας με λαχανί και φούξια νότες.

Το προσκλητήριο που ετοίμασα εστάλη διαδικτυακά
μόλις δύο μέρες πριν.


Aπόγευμα Σαββάτου 
υποδεχτήκαμε τους αγαπημένους μας φίλους με 
cookies, καφέ, αναψυκτικά, διάφορα είδη τσαγιού 

και μία υπέροχη πολυόροφη τούρτα με γεύση espresso 
και στρώσεις ξηρών καρπών την οποία η καλή μας νονά-Μάρθα παρήγγειλε στην καλή της φίλη Ιωάννα, 
την εμπνεύστρια και ιδιοκτήτρια του Buttercup.gr
Τόσο το ιδιαίτερο σχέδιο της τούρτας μας όσο και η εξαιρετική της γεύση κέρδισαν τις εντυπώσεις όλων 
(την από ζαχαρόπαστα αγελάδα την έχω κρατήσει στο ψυγείο όπου και θα παραμείνει αναλλοίωτη για χρόνια).

Τα ποτήρια και τα πιατάκια ήταν λευκά όταν τα αγόρασα, 
αλλά με την προσθήκη αυτοκόλλητου που έκοψα 
σε αγελαδινό μοτίβο, 
απέκτησαν την τελική μορφή που βλέπετε στις φωτογραφίες. 

Ομοίως το ψυγείο μας και το ρολόι τοίχου, 
από το οποίο έβγαλα τις μπαταρίες και τοποθέτησα μόνιμα τους δείκτες στην ώρα γέννησης της Ρεβέκκας, 22:35'.


Το κοριτσάκι μου ήταν μία απίστευτη χαμογελαστή οικοδέσποινα 
και ως ευχαριστώ 
έδωσε στους καλεσμένους της αναμνηστική αγελάδα-κουμπαρά 
μέσα σε φούξια και λαχανί χαρτοσακούλες 
στο εξωτερικό των οποίων είχα τοποθετήσει το μήνυμα-λογοπαίγνιο: 
"Thank you for making my party MOOvelous" 
(=σας ευχαριστώ που κάνατε το πάρτι μου αγελαδο-μοναδικό).
Όντως ήταν μοναδικά τα πρώτα γενέθλια της Ρεβέκκας μας κι εύχομαι να είναι γερή και δυνατή και να γιορτάσει με χαμόγελα και αγάπη πολλά πολλά γενέθλια στη ζωή της. 

Ομοίως όλα τα παιδιά του κόσμου.

Εβελίνα
μαμά πλήρους απασχόλησης :)



Σημείωση: Είμαι εναντίον στην όποια προβολή των παιδιών στο διαδίκτυο, για το λόγο αυτό σκόπιμα μια "λάμψη" καλύπτει τα χαρακτηριστικά του προσώπου της Ρεβέκκας.


Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Οι 20 πιο όμορφες γαμήλιες φωτογραφίες!!!

Μέχρι πού θα φτάνατε για μία φωτογραφία; 

Όπως φαίνεται, για τη φωτογραφία του γάμου τους κάποιοι φτάνουν σε μέρη πολύ μακρινά, εξωτικά ή παγωμένα, 

ενώ κάποιοι άλλοι δημιουργούν το πιο παραμυθένιο σκηνικό 

για να αποτυπώσουν 

κάποιες από τις πιο ευτυχισμένες και συγκινητικές στιγμές της ζωής τους. 

Δείτε τις 20 πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες γαμήλιες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν ποτέ:


Εξωτική φυσική ομορφιά!

Στο νησί Cayo Guillermo της Κούβας

Στο Blue Bay Grand Esmerelda του Μεξικό

Στην παγωμένη λίμνη Tahoe, της Sierra Nevada

Το απόλυτο φιλί!

Ρομαντικό ηλιοβασίλεμα

Σβουρηχτό φιλί!

Απίθανα πυροτεχνήματα!

Ένας γάμος... αγροτικός!

Μία φωτογραφία – ένα φόρεμα!

Πίσω από το παράθυρο της εκκλησίας

Τα καταφέραμε!

Φιλί στη βροχή

Αυτό θα πει ενθουσιασμός για τη μέλλουσα γυναίκα του!

Μαζί σου και στον δρόμο!

Η μεγάλη είσοδος

Κάτω από τα φύλλα που πέφτουν

Η πιο γλυκιά φωτογραφία δαχτυλιδιών!

Βγαλμένη από παραμύθι

Όταν η φύση κάνει θαύματα

πηγή: mama365.gr





Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Το τέλειο αρσενικό



Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε κοινωνία, υπάρχει ο «ωραίος».

Ο γκόμενος, το αρσενικό της διπλανής πόρτας, ο είναι-δεν είναι διαθέσιμος τύπος, που σε κάνει να μη μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του, αυτός για τον οποίο κοντοστέκεσαι να θαυμάσεις, που τα θηλυκά τον γλυκοκοιτάζουν με μάτια λάγνα όλο υποσχέσεις και τα αρσενικά τον ζηλεύουν μέχρι το κόκαλο.

Στη δική μας γειτονιά και στο δικό μας μικρόκοσμο αυτός είναι ο Α., ο δικός μου Α.

Ήρθε στη ζωή μου λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2011.
Μόλις πριν λίγους μήνες είχα κι εγώ μετακομίσει στην πόλη και μην έχοντας αποκτήσει ακόμα φίλους, ενώσαμε κυριολεκτικά τις μοναξιές μας έκτοτε και γίναμε αχώριστοι.
Εδώ και δύο χρόνια περίπου, ζούμε κάτω από την ίδια στέγη.

Είναι η φαντασίωση κάθε θηλυκού καθώς είναι γεροδεμένος, ανοιχτόχρωμος, με κατάμαυρα μάτια, δικαίως κάνει τα κεφάλια να γυρνούν στο πέρασμά του και παρόλο που είναι χαμηλών τόνων και λιγομίλητος, όλο και κάποια δικαιολογία βρίσκουν τα θηλυκά για να τον προσεγγίσουν.
Στην αρχή ίσως και να ψιλοζήλευα που γυρνούσαν το κεφάλι τους να τον κοιτάξουν, συνήθισα όμως και πλέον διασκεδάζω κιόλας με την ευρηματικότητά τους, προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή του.
Τι σου είναι αυτές οι γυναίκες, άπαξ και βάλουν κάποιον στο μάτι, δεν λογαριάζουν τίποτα παρά μόνο το πώς θα τον αποκτήσουν.

Το σωστό αρσενικό όμως, είναι αυτό που σου χαϊδεύει τις ανασφάλειες μέχρι να φύγουν εντελώς και περπατά περήφανα στο πλάι σου, κάνοντάς σε να νιώθεις ξεχωριστή και να απολαμβάνεις τις στιγμές που είστε μαζί.

Το καλοκαίρι δεν είναι η αγαπημένη εποχή του αγαπημένου μου.
Δυσφορεί με τη ζέστη και παρόλο που τον ταλαιπωρεί να κάθεται στον ήλιο ακόμα και κάτω από την ομπρέλα, δεν μου χαλάει ποτέ χατίρι και με συνοδεύει αδιαμαρτύρητα κάθε φορά που θέλω να πάω στην παραλία.

Κάθεται πάντα δίπλα μου, γιατί ο Α. δεν είναι ο τύπος του αρσενικού που θα σε ξεχάσει στις ξαπλώστρες και θα περάσει την ώρα του στο μπαρ βαθμολογώντας μαγιό με τους φίλους του.
Ούτε είναι αυτός που θα αφήσει να σε πλησιάσουν άγνωστοι πλασιέ της παραλίας ή καμάκια.
Μαζί του νιώθεις σιγουριά και ασφάλεια.
Έχουμε περάσει ήδη δύο καλοκαίρια παρέα κι αυτός εξακολουθεί να είναι ένας γνήσιος ιππότης, πράγμα τόσο σπάνιο στην εποχή μας.

Μιας και η πόλη μας είναι παραθαλάσσια και επαρχιακή, απολαμβάνουμε καθημερινές βόλτες είτε δίπλα στη θάλασσα είτε στη φύση.
Έχει έναν μοναδικό τρόπο ο Α. να επικοινωνεί σιωπηλά με τα στοιχεία της φύσης. Πολλές φορές παρατηρώντας το πόσο ήρεμος είναι, νιώθω ότι μου διδάσκει ζεν.

Το ίδιο ήρεμος είναι και όταν κοιμάται.
Γαλήνια σαν παιδί, δεν θέλει και πολύ να αποκοιμηθεί.
Όπου κι αν κάθεται, όποια ώρα της ημέρας κι αν είναι, έναν υπνάκο δεν το έχει σε τίποτα να τον πάρει.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δε με έχει έγνοια.
Δεν χρειάζεται καν να φωνάξω το όνομά του, γιατί όταν τον χρειαστώ εκείνος με έχει καταλάβει τηλεπαθητικά και είναι πάντα εκεί στο πλάι μου.

Οι τρόποι επικοινωνίας μας είναι πραγματικά συγκινητικοί.
Αρκεί να κοιταχτούμε έντονα στα μάτια και ξέρουμε τι πρέπει να κάνει ο ένας για τον άλλον.
Σπανίζουν στις μέρες μας τέτοιες ειλικρινείς, δυνατές κι έντονες σχέσεις.

Δεν φοβάμαι να παραδεχθώ ότι τον αγαπώ τόσο πολύ, που πονάει.
Νιώθω ότι κι εκείνος έχει αισθήματα για μένα κι ας μη μου τα έχει εκφράσει ποτέ.
Ξέρω ότι είμαστε διαφορετικοί και ότι η σχέση μας έχει ημερομηνία λήξης, αποφεύγω όμως να σκέφτομαι το μέλλον δίχως αυτόν στο πλάι μου.

Προτιμώ να ζούμε ευτυχισμένοι το παρόν που έχουμε, όσο και όπου, αυτό μας οδηγήσει.

Τώρα που το θυμήθηκα, πρέπει να κοιτάξω και το βιβλιάριο υγείας του, έχει να κάνει ένα ακόμα εμβόλιο καθώς και μία ακτινογραφία ισχύων.
Προβλέπονται τέτοιου είδους εξετάσεις προκειμένου να προληφθούν τυχόν γενετικές ανωμαλίες και είμαι διατεθειμένη να κάνω οτιδήποτε χρειαστεί, για να είναι σε άριστη φυσική κατάσταση το τέλειο αρσενικό μου, το chow chow μου, ο Ajax! (Άγιαξ)



Αφιερωμένο στο αγοράκι μου που σήμερα γίνεται δύο χρονών!!





Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο: www.eyedoll.gr